Inleiding en klinische casussen
A. Inleiding.
Bij het uitoefenen van biopunctuur worden de basisprincipes en richtlijnen van de reguliere geneeskunde steeds gerespecteerd. Biopunctuur wordt dus voorgesteld als een complementaire techniek ter aanvulling van de reguliere aanpak. Vele huisartsen hebben tevens ervaren dat biopunctuur zeer goed kan gecombineerd worden met de reguliere strategie en in sommige gevallen dienen beide gecombineerd te worden om de patiënt te kunnen helpen.
Voor veel huisartsen is de drempel om met biopunctuur te starten veel lager dan met andere vormen van natuurgeneeskunde omdat bij het toepassen van biopunctuur inderdaad het universitaire denkkader kan behouden blijven – wat niet steeds het geval is bij het uitoefenen van bijvoorbeeld unitaire homeopathie, ayurveda of traditionele Chinese geneeskunde. Bovendien is het belangrijk te beseffen dat biopunctuur enkel wordt toegepast na het stellen van een reguliere diagnose om uit te sluiten dat we patiënten gaan behandelen die enkel op de reguliere manier kunnen of moeten behandeld worden.
In biopunctuur worden naast de reguliere geneeskunde wel een aantal strategieën uit de natuurgeneeskunde overgenomen, zoals bijvoorbeeld het principe van vicariatie en het toepassen van drainage (zie ook boek Biopunctuur - Inspiration Publishing, 2004). Bovendien worden de reguliere technieken van collega's zo veel mogelijk gerespecteerd om een optimale samenwerking met andere artsen mogelijk te maken. Dit komt in de eerste plaats onze patiënten ten goede. Gezien ook de injectietechnieken vrij eenvoudig zijn, is de techniek heel toegankelijk in de dagelijkse praktijk, zelfs voor artsen die zich verder volledig houden aan de reguliere therapieën.
In een beginfase wordt biopunctuur meestal toegepast als vervanging van cortisone-injecties bij bijvoorbeeld sportletsels en rugklachten. Huisartsen die met biopunctuur meer ervaring hebben opgebouwd, kunnen beamen dat het actieterrein van biopunctuur verder uitgebreid kan worden in de dagelijkse huisartspraktijk naarmate men meer theoretische kennis heeft (zie deel 1 van dit boek) en vooral meer praktische ervaring opbouwt met deze techniek. Voor zulke artsen wordt het duidelijk dat biopunctuur niet alleen een alternatief kan zijn voor cortisone-injecties, maar ook een mogelijk alternatief voor andere reguliere (vaak meer ingrijpendere) technieken.
Waarom zou een huisarts voor biopunctuur kiezen? Biopunctuur is niet alleen kostenbesparend voor de ziekteverzekering, maar ook veiliger voor de patiënt. De huisarts die ervaring heeft met biotherapeutische technieken (bijvoorbeeld bij sportletsels, nekpijn en rugklachten) kiest in bepaalde gevallen eerst voor biopunctuur omdat de neveneffecten van de biotherapeutica minder ernstig zijn dan die van bijvoorbeeld NSAIDs en cortisone, of omdat de technieken minder ingrijpend zijn voor de patiënt dan een chirurgische interventie.
B. Klinische casussen
Casus
Een meisje van 20 jaar uit Antwerpen speelde competitie basketbal en had daarbij sinds drie maanden last van pijn aan de linker knie. Het ging volgens de kinesitherapeut om een chronische peesontsteking. Deze gaf haar ijs en dwarse fricties - maar met weinig resultaat. Ontstekingsremmers van de huisarts hielpen wel maar die verdroeg ze totaal niet: ze kreeg telkens last van hevige maagpijn.
De pijn bevond zich aan de voorzijde van de knie, net onder de patella (= knieschijf). Op de gewone radiografieën waren er geen afwijkingen merkbaar, maar op de echografie ontdekte men een patellapees-ontsteking (= tendinitis net onder de knieschijf).
Ze was naar mij doorverwezen door haar huisarts. Ze was echter wel bang van injecties en twijfelde om de behandeling te ondergaan. Ze had immers slechte ervaringen met injecties als ze klein was. Ik vertelde haar dat we met zogenaamde “baby-naaldjes” werken en dat de injecties zeer snel worden gegeven. Omdat ze absoluut terug wilde sporten wou ze de behandeling toch wel proberen.
Ik gaf haar wekelijks onderhuidse injecties met Traumeel in de pijnzone. Ik gebruikte een naald van 1.3 cm lang en 0.3 mm diameter (0,3 x 13). Met zo’n fijne naald waren de injecties niet pijnlijk. Na een vijftal behandelingen was de pijn duidelijk beter, maar bij belasting (b.v. traplopen) kwam de pijn nog terug, zij het in mindere mate. Ik injecteerde nu ook iets dieper (naald: 0,4 x 20) met hetzelfde product, tot vlak naast de pees. Na twee van deze injecties was de pijn volledig verdwenen. Ik stuurde ze ook verder voor spierversterkende oefeningen. Ze ging terug basket spelen, zonder enig probleem. Ik zag ze nog op controle na twee en na zes maanden, en ze was nog steeds volledig pijnvrij, zonder pijnstillers of ontstekingsremmers. Een controle echografie bij de radioloog kon geen tendinitis meer aan het licht brengen.
Casus
Een apotheker van 49 jaar uit Beveren had sinds drie dagen pijn in de rechterschouder. De pijn was zo erg dat hij niet met de auto kon rijden: zijn echtgenote had hem moeten voeren. Vooral de voorkant van de schouder was zeer gevoelig voor de minste aanraking. Hierdoor was het opzoeken van pijnpunten in de regio in feite onmogelijk. Ik gaf hem dan maar onderhuidse injecties met Lymphomyosot in de pijnzone, aan de voorzijde van het schoudergewricht. Ik gebruikte een naald van 1.3 cm lang en 0.3 mm diameter (0,3 x 13). Ik startte dus met onderhuidse injecties op de plaats waar hij wees dat de pijn zat. De diepe injecties in het schoudergewricht zelf zou ik pas in een latere fase toepassen. Maar reeds na de eerste injectie was er duidelijk verbetering en na twee behandelingen was de pijn volledig verdwenen. Ik heb dus nooit een injectie in het gewricht zelf moeten geven.
Zulke snelle resultaten kunnen we trouwens enkel verwachten wanneer het gaat om een gezonde patiënt, een recent en eenvoudig letsel zonder ernstige beschadigingen, noch belastende uitwendige factoren. Maar het lukt natuurlijk niet altijd. Dezelfde patiënt is later bij mij in behandeling gekomen in verband met een ernstige lumbosciatalgie (pijn in het been door een hernia). Daar heeft biopunctuur slechts gedeeltelijk kunnen helpen. Uiteindelijk was een hernia-operatie toch noodzakelijk.
Casus
Een handelsreiziger van 52 jaar had hevige pijn in de maagstreek sinds ongeveer een maand. Op endoscopie (= kijkonderzoek waarbij men in de maag gaat kijken) had men een acute gastritis (= ontsteking van het maagslijmvlies) gezien en hem ranitidine 2 x 150mg (Zantac) voorgeschreven. Omdat hij vond dat de medicatie onvoldoende hielp, gaf ik hem onderhuidse injecties (naald: 0,3 x 13) met Traumeel ter hoogte van de maagstreek en ter hoogte van de rug (op dezelfde hoogte als de maag, maar dan achteraan). Na vier sessies was de pijn bijna volledig weg en stelde hij voor om te proberen de ranitidine af te bouwen naar één tablet per dag. Dat lukte vrij goed: de klachten werden niet erger door het afbouwen van de medicatie. Ik gaf hem in totaal vijf sessies en hij had daarna geen maagpijn meer. Hij is dan volledig met zijn medicatie gestopt en bleef op mijn aanraden wel onder controle bij zijn huisarts en specialist.
Copyright: inspiration publishing 2007
Next page: Folder