Voor welke patiënten is aandachtstraining geschikt?

 

Heel veel van mijn patiënten geven toe dat ze voor een groot deel van de tijd “in hun hoofd” zitten. En wanneer ze er beginnen op te letten, staan ze er van versteld hoe dikwijls hun hoofd vol zit met onnodige hersenspinsels. Ze worden geplaagd door allerhande gedachten die heel veel aandacht opeisen. Niet alleen gedachten, maar ook emoties spelen hier een belangrijke rol.

 

Sommige patiënten zeggen dat zo’n stemmetjes in hun hoofd (met de daarbij horende emotioneel beladen verhaaltjes) meer dan de helft van hun aandacht opeisen. Dat betekent dat ze maar de helft meer van hun aandacht ter beschikking hebben voor het "echte" leven! Er schiet dus in feite maar de helft meer over om met aandacht te leven bij wat er op dat moment verschijnt. Ze voelen zich soms als zombies, die geleefd worden door de drukte van job en gezin. Dikwijls zijn ze opgejaagd door het hoge ritme van onze maatschappij. Ze hebben het gevoel dat het leven aan hen voorbij gaat. De problemen stapelen zich op zonder dat ze opgelost geraken, de aanhoudende stress begint soms zwaar te wegen, en als gevolg van dit alles geraken ze de innerlijke rust compleet kwijt.

 

Aandachtstraining is natuurlijk geen wondermiddel voor alle problemen. Het is ook geen therapie die medische of psychologische begeleiding overbodig maakt. Maar het is wel een interessante optie voor hen die vinden dat ze te veel geleefd worden, die te veel het gevoel hebben op automatische piloot te leven, die zich steeds opgejaagd voelen. Of voor degenen die geplaagd worden door een innerlijke stem die steeds maar kritiek geeft, die steeds maar vergelijkt, die steeds maar klaagt. Het is ook interessant voor die patiënten die door stress niet alleen mentaal maar ook lichamelijk uit balans zijn geraakt. Ook kan het een bijkomende hulp zijn voor hen die gemakkelijk de moed laten zakken, voor hen die veel pijn hebben, zowel van lichamelijke als emotionele aard.

 

Ik raad regelmatig mijn patiënten deze oefeningen aan omdat ze dan zelf leren om beter te kunnen omgaan met stress en gemoedsstoornissen. Ik begeleid echter zelf geen patiënten maar verwijs ze naar artsen of psychologen die een training in mindfulness gevolgd hebben. Ik merk dat ik hen dan minder pijnstillers, kalmeringspillen of antidepressiva moet voorschrijven.