Beyond (EN)


While photographing almost 400 people at close range, Jan Kersschot shared a whole new world through his study of the human body. It’s one of the delights of modern photography that, although everything has been photographed times over, a new artist can emerge who observes the same subject matter as anyone else and yet seems to be able to produce original images. After photographing pairs of hands in Handscapes, he showed details of skin and eyes in his second series Skinscapes and third series Eyescapes. These were a clear continuation of his signature style: monochrome close-ups of tiny parts of the human body, presented without digital enhancement or manipulation.

But what is happening behind the skin? That question arose while he was making close-ups of the epidermis – the outer layer of the skin. In a sense, the artist was frustrated that his camera was not capable to get closer to – or deeper into – the human body. So in his focused attempts to illustrate the human condition even more intimately, he moved beyond the skin. How does a living human body truly look like on the inside?

These works of Jan Kersschot visualize areas to which most people never have any access. And his special lenses also reveal fascinating details, which are difficult or even impossible for the surgeon’s naked eye to perceive. The moment he presses the shutter, he creates a still life in which the inside of the human body reveals itself in its pure aliveness and deep mystery. What seems to be his interest is not the invention of a new reality but reality as-it-is. And the latter is photographed in such a manner that a whole new world is created. A bewitching ambivalence pervades his images, as he depicts the beauty of the inside of the body, and confronts us with the vulnerability and fragility of these structures that are vital for our existence.

These quiet yet eloquent images display the richness of human tissue, in the form of unseen landscapes. The shallow depth of field – only a small line or zone of the landscape is actually sharp – allows him to depict exactly which area must be in focus. To achieve this, he applies manual focusing and adjusts the focus precisely on that area he wants to highlight. For example, by his placing one sharp detail in one corner, your eyes will automatically be drawn to that specific area, but afterwards you will try to examine the rest of the image – the area that is out of focus. This blurred part of the space gives you almost no information or nothing to hold onto, as if it was an energy-laden emptiness, a void full of potentiality. In this manner, you can witness the subtle balance between sharp and out of focus, between the seen and the unseen.

Although most of his photographs are presented in large format, his intention is not to intimidate his viewers but rather to appeal to them on a subconscious level. One could say it is a rare energy that courses through the photographic work of this physician. This may be one of the reasons why some of these photographs instantly captivate viewers in a manner they can’t describe. People wonder why they suddenly stop thinking and simply stand in front of his work for a while to let the image ‘talk’ to them. Instead of looking at the image, or even contemplating on what the artist tries to convey, these photographs are ‘looking back’ at you –  if your mind is not distracted, of course. So at first glance, you are invited to ‘enter’ the image and to submerge in this unknown world of the inner body, and in a second stage, the current may also flow into the opposite direction, bringing the inner value of the image to the fore. That is when the image starts to whisper to you, and reveals itself in its own unique way.

Michael Gardner

Michael James Gardner is a copywriter who earned his Master of Fine Arts degree in Nonfiction Writing from Saint Mary’s College of California. 

BEYOND copyright Jan

Contact for a private visit of the current exhibition :

Subscribe to Mailing Here


A Photograph of the Series BEYOND was on Display during the 2017 Biennale in Venice.

It was part of the group exhibition “Intuition” in Palazzo Fortuny.

For list of artists:

The Photograph is included in the book INTUITION (available in English and Italian)


Connection between the Photographs and Nondualism.

The human body reminds us of the diversity and uniqueness in human nature. Even though there are more than seven billion pairs of hands, no two identical hands can be found. This variety is remarkable because all hands are made of the same collection of bones, tendons and muscles. In that sense we are all equal. And when a surgeon observes the inside of the body during an operation, it becomes clear that the same basic components are used again and again. Inside the body there is no difference between an American and a European, a Muslim and a Christian. We are all equal within.

This ‘equality principle’ is in stark contrast to what we experience in society. When we look at the news, we notice that there are always new conflicts. We fight with each other over political preference, nationality or religion. All these differences are not original to us, but they are added afterwards by society. In our early childhood we have adopted all sorts of concepts from our parents and teachers, and we took over the habit to divide the others into different groups and sorts.

We did not have these voices inside us when we were a newborn, we were talked into these afterwards. Most people are barely aware of these inner voices, which continuously comment on everything that happens. As adults, we are usually no longer able to switch off these voices for longer periods of time. These voices are inactive only during dreamless sleep and deep meditation.

These voices in our heads point to the differences between groups of people, and also confirm a judgment on these people. Everything and everyone is being labeled. It is like an inner commentator in our head who can’t stop talking. Always labeling and assessing the others is not only tiresome, but it also destroys our inner peace.

In nondualism these voices in our minds are unmasked. Nondualism does not ignore the differences between people, nor does it claim that judging and condemning can’t be useful in modern society. But nondualism points to what we have in common. That which we all are, is massively undervalued. So what is the common ground then between these groups of people who follow a different religion? Everyone is. No one can say, “I am not”. In other words, simply being is communal. Even though we are all different waves in one big ocean, we are all built from the same water.

The term ‘human being’ makes the issue clear. The human part gets all the attention while the being part is overlooked. In other words, the ego will receive all the attention, while the pure being remains in the background. And it is actually this essential part – the mere being – where nondualism is trying to point to. This can be done, for example, by inserting moments of silence, in which the underlying space of mere being is recognized again.

But the ego does not want to let go of its central position. The ego maintains itself by labeling and judging, by pointing to the differences between us and them. The computer in our brain is programmed in that manner.

Yet it is possible to refer again to that which is present in everyone. This recognition of the common ground in each of us is not only the essence of Buddhism, but can also be found in the core of almost all spiritual traditions. But it is not necessary to be religious to rediscover this source. Everyone is invited to focus the attention on that which we have in common. Recognizing this shared essence in yourself and also in our fellow people, opens a source of inner peace and compassion that is available to everyone.

A new book on Nondualism will appear in 2018.


Beyond (NL)


Tijdens zijn observatie van het menselijk lichaam deelde Jan Kersschot een hele nieuwe wereld door bijna 400 mensen van zeer dichtbij te fotograferen. Het is een van de geneugten van de moderne fotografie dat, hoewel alles al is gefotografeerd, er toch een kunstenaar kan opduiken ​​die hetzelfde onderwerp kan omzetten in nieuwe en originele afbeeldingen. Na het fotograferen van handen in Handscapes, toonde zijn tweede serie Skinscapes en zijn derde reeks Eyescapes details van huid en ogen. Ze waren een duidelijke voortzetting van zijn typische stijl: close-ups in zwart-wit van kleine delen van het menselijk lichaam, weergegeven zonder digitale verbetering of manipulatie.

Maar wat gebeurt er nu achter de huid? Deze vraag kwam op terwijl hij close-ups van de opperhuid – de buitenste laag van de huid – aan het maken was. In zekere zin was de kunstenaar gefrustreerd omdat zijn camera niet in staat was om dichter bij – of dieper in – het menselijk lichaam te geraken. Dus in zijn pogingen om de menselijke conditie nog intiemer te illustreren, ging hij voorbij de huid. Hoe zou een levend menselijk lichaam er echt uitzien aan de binnenkant?

Deze beelden van Jan Kersschot visualiseren gebieden waartoe de meeste mensen nooit toegang krijgen. Zijn speciale lenzen onthullen fascinerende details die moeilijk of onmogelijk waar te nemen zijn, zelfs niet voor het blote oog  van de chirurg. Het moment dat hij op de sluiter drukt, creëert hij een stilleven, waar de binnenkant van het menselijk lichaam zich openbaart in zijn zuivere levendigheid en diep mysterie. Hij wil geen nieuwe werkelijkheid creëren maar de realiteit tonen zoals-ze-is. En deze wordt op zodanige wijze gefotografeerd dat er een totaal nieuwe wereld ontstaat. Een betoverende ambivalentie doordringt zijn beelden, wanneer hij de schoonheid toont van de binnenkant van het lichaam en ons confronteert met de kwetsbaarheid en de broosheid van structuren die van vitaal belang zijn voor ons bestaan​​.

Deze serene en toch sprekende beelden geven de rijkdom van menselijk weefsel weer in de vorm van ongeziene landschappen. De beperkte scherptediepte – slechts een kleine lijn of zone van het landschap is werkelijk scherp – maakt het hem mogelijk om precies te tonen welk gebied in het vizier moet komen. Om dit te bereiken, stelt hij de lens handmatig scherp en bepaalt op die manier welk gebied hij wil benadrukken. Doordat hij bijvoorbeeld een scherp detail in een hoek van het beeld  plaatst, worden je ogen automatisch gevestigd op dat specifieke gebied, maar daarna zal je proberen om de rest van het beeld te onderzoeken – het gebied dat onscherp is. Deze vage zone van de ruimte geeft je bijna geen informatie of houvast, alsof het een energie-beladen leegte was, een leegte vol mogelijkheden. Op deze manier kun je getuige zijn van de subtiele balans tussen scherp en onscherp, tussen het zichtbare en het onzichtbare.

Hoewel de meeste van zijn foto’s worden gepresenteerd in groot formaat, is het zijn bedoeling niet om de kijkers te intimideren, maar eerder om op hen een ​​beroep te doen op een onderbewust niveau. Men zou kunnen zeggen dat het een bijzondere energie is die door het fotografische werk van deze arts stroomt. Dit kan een van de redenen zijn waarom sommige foto’s de kijkers meteen boeien op een wijze dat ze niet kunnen uitleggen. Mensen vragen zich af waarom ze plotseling stoppen met denken en gewoon even voor zijn werk staan om het beeld te laten ‘communiceren’ met hen. In plaats van te kijken naar het beeld, of erover na te denken wat de kunstenaar probeert over te brengen, stel je vast dat deze foto’s naar jou gaan kijken – als je geest niet wordt afgeleid, natuurlijk. Dus eerst word je uitgenodigd in het beeld binnen te gaan en je onder te dompelen in deze onbekende wereld van het innerlijke lichaam, en in een tweede fase gaat de stroom in de tegenovergestelde richting, waardoor de innerlijke waarde van het beeld naar de voorgrond komt. Dat is het moment waarop het beeld jou begint toe te fluisteren, en zich openbaart op zijn eigen unieke manier.

M. Gardner

Één werk van de teeks BEYOND was geselecteerd voor “Intuition” in Palazzo Fortuny (2017 Biennale):


Gedurende meer dan vijf jaar is Jan Kersschot geboeid door het in beeld brengen van zorgvuldig uitgekozen fragmenten van het menselijk lichaam. Zijn aandacht richtte zich naar handen, ogen, oorschelpen, monden en ook weefsels van organen tijdens chirurgische ingrepen.  Omdat van in het begin de bedoeling was een boek uit te geven over dit kunstproject, verzamelde hij bij zijn modellen  – dikwijls patiënten uit zijn praktijk algemene geneeskunde – meer dan 400 gesigneerde contracten, waarbij de modellen de toelating gaven om foto’s te nemen van delen van hun lichaam en de rechten overdroegen om de beelden ook te gebruiken voor zijn kunstproject. Ter bescherming van de privacy, vermelden deze contracten dat de beelden steeds anoniem blijven. Bij de foto’s tijdens chirurgische ingrepen blijven niet alleen de patiënt en diens pathologie anoniem, maar ook wélk weefsel werd gefotografeerd, waar de foto’s genomen zijn en welke ingreep de chirurg uitvoerde. De fotosessies werden niet alleen in België genomen, maar ook in het buitenland, zoals in Rusland, Sri Lanka, Japan, Azerbeidzjan, Thailand, Cambodja en India.

Na het publiceren van het boek Bodyscapes (November 2015) waarin de drie eerste reeksen werden gebundeld (handen, huid en ogen), was hij klaar om nu ook foto’s te tonen van de vierde reeks – de meest medische reeks tot hiertoe. De drang om in het lichaam te gaan fotograferen ontstond wanneer hij met zijn lens niet dichter bij de huid kon komen, en dus voorbij de huid wilde gaan. De foto’s van de laatste reeks BEYOND tonen zeer kleine fragmenten van menselijk weefsel. De foto’s zijn van zo dichtbij gemaakt dat het zelfs voor artsen moeilijk wordt om de weefsels of de organen te herkennen. Maar dit maakt de foto’s net boeiend, omdat ze – net zoals de andere reeksen – verwijzen naar het universele én het diverse in de mens. Tijdens de operatie zien we geen verschil tussen de weefsels van een rijke persoon of een arme persoon, een Afrikaan of een Europeaan, een moslim of een christen. In het dagelijks leven focussen we ons meestal op de verschillen tussen verschillende personen of groepen, maar in het intiemste van ons lichaam zijn we allemaal gelijk. Anatomisch zijn wij allemaal op dezelfde manier opgebouwd – bloedvaten, botten, spieren, zenuwbanen, enzovoort – en toch zijn er bij al deze miljarden mensen nooit twee dezelfde handen of dezelfde ogen gevonden. Ook bij de laatste reeks BEYOND komt dit concept opnieuw naar voor.

Bovendien zijn onze lichamen niet alleen op dezelfde manier opgebouwd vanuit een anatomisch standpunt, we zijn ook op menselijk vlak gelijkwaardig. Hier gebruikt Kersschot graag de analogie van de oceaan en de golven, een beeld welke ook in het Boeddhisme regelmatig vermeld wordt. Ieder individueel leven wordt voorgesteld als een golf die opkomt tijdens de geboorte, dan enkele seconden verschijnt als een individuele golf (een mensenleven) en bij de dood weer verdwijnt in de oceaan. En wanneer we beseffen dat al die golven uit hetzelfde water gemaakt zijn, en toch tot diezelfde oceaan behoren, is de éénheidsgedachte in het Boeddhisme makkelijk te herkennen. Deze éénheidsgedachte is ook de basis voor het mededogen dat in het Boeddhisme zo hoog wordt aangeschreven. Deze eenheidsfilosofie is een kerngedachte welke steeds opnieuw op een subtiele aanwezig is in de werken van Kersschot, en verwijst naar zijn boeken over nondualisme.

De analogie van de golven en de oceaan is dus een illustratie van de éénheid van het menselijk bewustzijn en van de gelijkwaardigheid van alle mensen. Toch zijn er wel een aantal duidelijke uiterlijke verschillen. En ons denken heeft snel de neiging om deze verschillen op te delen in wij versus hen, hoog versus laag, goed versus kwaad. Van dichtbij kan men hoge en lage golven onderscheiden in de oceaan, en dus ook ‘grotere’ en ‘kleinere’ mensen. Maar naarmate we meer afstand nemen, wordt de horizon van de oceaan steeds vlakker, en vervagen de individuele verschillen. We focussen minder op onze mening over de oppervlakkige verschillen, en zien dat iedere golf uit hetzelfde water is opgebouwd. Bovendien is die horizon van de oceaan volledig horizontaal: wanneer we het grotere geheel zien, zijn er geen verschillen in waarde meer. Als we op deze manier naar het menselijk ras kijken, en het denken in termen van hoog en laag overstijgen, zien we misschien dat ondanks al de verschillen, ondanks al die diversiteit, alle mensen fundamenteel gelijkwaardig zijn, onafhankelijk van geloof, sociale achtergrond, of bepaalde lichamelijke kenmerken. Wanneer we als kijker in staat zijn om het gemeenschappelijke deel van de mensheid te zien – het water van de oceaan – kunnen we de uiterlijke verschillen beter relativeren. Op deze manier herinneren deze kunstwerken ons aan de essentie van een menselijk wezen: zeer divers op menselijk vlak maar toch één op wezenlijk vlak.

Link tussen Bodyscapes en nondualisme:

De beelden uit Bodyscapes en Beyond verwijzen naar de diversiteit en uniciteit in de menselijke natuur. Door honderden handen in beeld te brengen, maak je het de toeschouwer duidelijk dat de diversiteit van bijvoorbeeld handen onbeperkt is. Ook al zijn er op dit moment meer dan zeven miljard paar handen, toch zijn er geen twee identieke handen. Maar handen zijn steeds op exact dezelfde wijze opgebouwd. Alle handen zijn samengesteld uit eenzelfde verzameling van botten, pezen, spieren, bloedvaten en huid. In die zin zijn we dus allemaal wél gelijk. Ook wanneer een chirurg tijdens een ingreep de binnenzijde van het lichaam bekijkt, is er geen verschil tussen een Amerikaan en een Rus, een moslim en een christen, een kapitalist en een communist.

Dit ‘gelijkheidsprincipe’ staat in fel contrast met wat we dagelijks in de maatschappij beleven. Als we naar het nieuws kijken, dan zien we dat er steeds opnieuw allerhande conflicten zijn, die meestal gebaseerd zijn op die 1% waarin we wél verschillen. We gaan met mekaar in conflict op basis van taal, politieke voorkeur, nationaliteit of godsdienst. Al deze verschillen behoren helemaal niet tot onze natuurlijke originele kenmerken, maar ze zijn na onze geboorte door de maatschappij toegevoegd. Tijdens onze vroege jeugd hebben we van onze ouders en leraren allerhande concepten aangenomen waardoor we de anderen hebben leren verdelen in verschillende groepen en soorten. Deze stemmen in ons hoofd hadden we nog niet als pasgeborene, ze zijn ons achteraf aangepraat. De meeste mensen zijn zich amper bewust van deze innerlijke stemmen, die steeds commentaar geven op alles wat er gebeurt. Als volwassenen zijn we meestal niet meer in staat om deze stemmen voor langere periodes stil te leggen. Tijdens bijvoorbeeld de droomloze slaap en tijdens diepe meditatie zijn deze stemmen wél inactief.

Deze stemmen hameren niet alleen op de onderlinge verschillen tussen mensen of tussen groepen van mensen, maar bevestigen dikwijls een waardeoordeel over deze mensen. Er wordt op alles en iedereen een etiket gekleefd. Het is alsof er een innerlijke commentator in ons hoofd zit die niet kan ophouden met praten. Steeds de anderen bestempelen en beoordelen is niet alleen vermoeiend, maar het neemt ook onze eigen innerlijke rust weg.

In het non-dualisme worden deze stemmen in ons hoofd – die alles en iedereen steeds in vakken onderverdelen – ontmaskerd. Non-dualisme negeert de verschillen tussen mensen niet, en beweert ook niet dat het oordelen en beoordelen niet van nut kan zijn in de moderne maatschappij. Maar non- dualisme is een zienswijze die verwijst naar dat wat we gemeenschappelijk hebben. Dat wat we allemaal zijn, is sterk ondergewaardeerd. En wat is er dan gemeenschappelijk tussen de groepen van mensen die bijvoorbeeld een verschillende politieke strekking steunen of die een ander geloof belijden? Iedereen is. Niemand kan zeggen: “Ik ben niet.” Met andere woorden, het louter zijn is gemeenschappelijk. Ook al zijn we allen verschillende golven in één grote oceaan, toch zijn we allemaal opgebouwd uit hetzelfde water.

De term ‘menselijk wezen’ maakt de situatie duidelijk. Het menselijke gedeelte krijgt alle aandacht, terwijl het wezenlijke gedeelte over het hoofd wordt gezien. Met andere woorden, het ego gaat met alle aandacht lopen, terwijl het pure zijn op de achtergrond blijft. En het is nu net dit wezenlijke deel – het louter zijn – waar non-dualisme naar probeert te verwijzen. Dit kan bijvoorbeeld door momenten van stilte in te lassen, waarin de onderliggende ruimte van louter zijn opnieuw herkend wordt.

Het ontmaskeren van al deze innerlijke stemmen stuit natuurlijk op verzet van het ego, dat zijn centrale machtspositie niet los wil laten. Het ego houdt zichzelf in stand door te oordelen, door te wijzen naar de verschillen tussen mij en jou, tussen wij en zij. Zo is de computer in ons brein nu eenmaal geprogrammeerd. Het ego zal allerlei trucjes verzinnen om terug te kunnen grijpen naar de oude programma’s.

Maar toch is het mogelijk om steeds opnieuw terug te verwijzen naar het éne dat in iedereen aanwezig is. Dit terug herkennen van het gemeenschappelijke in ieder van ons is niet alleen de kern van het boeddhisme, maar is ook terug te vinden in de kern van bijna alle spirituele tradities. Maar het is niet nodig om religieus of spiritueel te worden om deze bron te herontdekken. Iedereen is uitgenodigd om de aandacht te richten naar dat wat we gemeenschappelijk hebben. Deze gezamenlijke wezenlijkheid herkennen bij jezelf en als gevolg daarvan ook bij de anderen opent een bron van innerlijke rust en mededogen die voor iedereen beschikbaar is.


Kersschot Antwerp BEYOND— U kan Studio Inspiration bezoeken na afspraak: email naar jan [at] kersschot [dot] com of suur sms naar 0479699655

Beyond (FR)


En photographiant près de 400 personnes en gros plan, Jan Kersschot a partagé un monde nouveau via son étude du corps humain. C’est l’un des grands plaisirs de la photographie moderne : bien que presque tout ait été photographié à maintes reprises, on peut voir émerger de temps à autre un nouvel artiste qui observe le même sujet que tous ses confrères, mais qui parvient pourtant à produire des images originales. Après avoir photographié des paires de mains dans Handscapes, Jan Kersschot exposait des détails de peaux et d’yeux dans ses séries suivantes Skinscapes et Eyescapes. Ces dernières s’inscrivaient clairement dans le prolongement de son style particulier : des gros plans monochromes de minuscules zones du corps humain, présentés sans retouche numérique ni manipulation.

Mais que se passe-t-il derrière la peau ? Cette question s’est posée alors qu’il réalisait des gros plans de l’épiderme – la couche externe de la peau. Dans un certain sens, l’artiste était frustré que son appareil ne puisse explorer de plus près – voire plus profondément – le corps humain. Aussi, dans ses tentatives ciblées pour l’illustrer encore plus intimement, il s’est aventuré au-delà de cette barrière naturelle… À quoi ressemble vraiment l’intérieur d’un corps humain vivant ?

Ces œuvres de Jan Kersschot présentent des zones auxquelles la plupart des gens n’ont jamais accès. Ses lentilles spéciales révèlent des détails fascinants, que même un chirurgien ne peut que difficilement ou pas percevoir à l’œil nu. Dès qu’il déclenche l’obturateur, il crée une nature morte – ou plutôt vivante – où l’intérieur du corps humain se dévoile dans sa plus pure vivacité et son profond mystère. Il semble s’intéresser non pas à l’invention d’une nouvelle réalité, mais à la réalité même. Et il photographie cette dernière de manière à créer un monde nouveau. Ses images sont empreintes d’une ambivalence envoûtante à mesure qu’il dépeint la beauté intérieure du corps humain, nous confrontant à la vulnérabilité et à la fragilité de ces structures vitales pour notre existence.

Ces images silencieuses mais éloquentes exposent la richesse du tissu humain sous la forme de paysages inédits. La faible profondeur de champ – seule une ligne ou portion ténue du paysage est véritablement nette – lui permet de mettre en évidence la zone visée. Pour ce faire, il procède à une mise au point manuelle, qu’il ajuste avec précision sur la zone qu’il souhaite sublimer. Ainsi, s’il intègre un détail d’une grande netteté dans un coin, votre regard y sera automatiquement attiré. Mais ensuite, vous voudrez aussi examiner le reste de l’image, la zone plus floue. Cette partie de l’espace n’offre quasiment pas d’informations ou aucune prise à laquelle vous raccrocher, tel un néant chargé d’énergie, un vide plein de potentialités. Vous êtes ainsi confronté au subtil équilibre entre net et flou, entre visible et invisible.

Bien que la plupart de ses photos soient exposées en grand format, son intention n’est pas d’intimider les spectateurs, mais plutôt de les interpeler au niveau subconscient. On pourrait dire que les œuvres photographiques de ce médecin dégagent une énergie rare. C’est peut-être l’une des raisons pour lesquelles certains de ces clichés captivent d’emblée les spectateurs d’une manière indescriptible. Ils se demandent pourquoi ils s’arrêtent subitement de penser et demeurent simplement en face de ces images pour qu’elles leur « parlent ». Au lieu de contempler l’image, voire de chercher le message de l’artiste, vous constatez que ces photos vous « regardent » à leur tour, si votre esprit n’est pas distrait, évidemment. De prime abord, vous êtes donc invité à « entrer » dans l’image et à vous immerger dans les mystères de l’intérieur du corps. Ensuite, le courant peut s’écouler dans l’autre sens et faire ressortir la valeur intérieure de l’image. C’est là que l’œuvre se met à murmurer et se révèle d’une façon unique.

Michael Gardner

Michael James Gardner est un rédacteur qui a obtenu sa maîtrise en beaux-arts d’écriture du Collège Sainte-Marie en Californie. Ses essais ont été publiés dans diverses revues littéraires américaines. Il est co-auteur du livre Vivre avec lumière (Flammarion) et Bodyscapes (Verbeke Foundation).

Jan Kersschot - 5' PVL


Le corps humain nous rappelle la diversité et l’unicité de la nature humaine. Même s’il y a plus de sept milliards de paires de mains en ce moment, il n’y a pas deux mains identiques. Cette variété est remarquable car toutes les mains sont composées de la même collection d’os, de tendons et de muscles. En ce sens, nous sommes tous égaux. Et quand un chirurgien observe l’intérieur du corps pendant une opération, il devient clair que les mêmes composants de base sont en effet utilisés encore et encore. A l’intérieur du corps, il n’y a pas de différence entre un Américain et un Européen ou un musulman et un chrétien. Nous sommes tous égaux à l’intérieur.

Ce «principe d’égalité» contraste fortement avec ce que nous vivons dans la société quotidienne. Lorsque nous regardons les nouvelles, nous remarquons qu’il y a toujours de nouveaux conflits. Nous nous battons les uns avec les autres sur la base de la langue, de la préférence politique, de la nationalité ou de la religion. Toutes ces différences ne nous sont pas là à l’origine, elles sont ajoutées ensuite par la société. Dans notre petite enfance, nous avons adopté de nos parents et de nos enseignants toute sortes de concepts, à partir desquels nous avons appris à diviser les autres en différents groupes et genres. Nouveau-nés, nous n’avions pas ces voix à l’intérieur de nous, on nous en a parlé après. La plupart des gens sont à peine conscients de ces voix intérieures, qui commentent continuellement tout ce qui se passe. Arrivés à l’âge adulte, nous ne sommes généralement plus en mesure d’éteindre ces voix pendant de longues périodes. Toutefois, ces voix peuvent être inactives, par exemple pendant le sommeil sans rêve et la méditation profonde.

Ces voix, non seulement mettent l’accent sur les différences entre les groupes de personnes, mais portent souvent un jugement sur ces personnes. Tout et tout le monde est étiqueté. C’est comme un commentateur intérieur dans notre tête qui ne peut pas arrêter de parler. Toujours étiqueter et évaluer les autres est fatigant et détruit notre paix intérieure.

Dans le non-dualisme, ces voix dans notre esprit sont démasquées. Le non-dualisme n’ignore pas les différences entre les gens et ne prétend pas que juger et condamner ne peut pas être utile dans la société moderne. Mais le non-dualisme est un point de vue qui indique ce que nous avons en commun. Ce que nous sommes tous, est très sous-évalué. Alors, quel est le terrain d’entente entre ces groupes de personnes qui suivent une religion différente? Tout le monde est. Personne ne peut dire: “Je ne suis pas”. En d’autres termes, être simplement est  ce qui nous est commun. Même si nous sommes tous des vagues différentes dans un grand océan, nous sommes tous construits à partir de la même eau.

Le terme «être humain» est éclairant. La partie «humaine» attire toute l’attention tandis que la partie «être» est négligée. En d’autres termes, l’ego exigera toute l’attention, tandis que l’être pur reste à l’arrière-plan. Et c’est en fait vers cette partie essentielle – le simple être – que le non-dualisme essaie de pointer. Porter son attention sur cette partie essentielle peut être fait, par exemple, en instaurant des moments de silence, dans lesquels l’espace sous-jacent du simple être est à nouveau reconnu.

Mais l’ego ne veut pas abandonner sa position centrale de pouvoir. Le “moi” se maintient en jugeant, en montrant les différences entre nous et eux. L’ordinateur dans notre cerveau est programmé de cette manière.

Pourtant, il est possible de se référer à nouveau à ce qui est présent chez tout le monde. Cette reconnaissance du terrain commun en chacun de nous n’est pas seulement l’essence du bouddhisme, mais se retrouve également dans le noyau de presque toutes les traditions spirituelles. Il n’est pas nécessaire d’être religieux pour redécouvrir cette source. Tout le monde est invité à focaliser l’attention sur ce que nous avons en commun. Reconnaître cette essence commune en vous-même et, par conséquent, également chez les autres, ouvre une source de paix intérieure et de compassion, accessible à tous.

Un nouveau livre sur le non-dualisme sera publié en 2018.





「皮膚の下ではいったい何が?」。表皮を間近に捉える彼の中に生まれた疑問。彼は心のどこかで、人体の内部にこれ以上入っていけないことに苛立ちを覚えていました。生きる人間の体とは?そして、その本来の姿とは? より真実に近づきたいというその思いを礎に、彼のフォーカスはとうとう皮膚構造のその先へと進み始めたのです。





Michael Gardner





在近距离拍摄近400人时,凭借对人体的深入研究,Jan Kersschot向我们展现了一个全新的世界。虽然所有的事物都不知被拍摄过多少次,但总是有这样一位艺术家,虽然他看到的是和别人一样的事物,但却总是能拍出与众不同的效果,这堪称现代摄影的一大乐趣。继以双手为题材的《Handscapes》系列之后,Jan Kersschot又在第二个系列《Skinscapes》和第三个系列《Eyescapes》中细致入微地刻画了皮肤和眼睛。他的标志性风格显然一脉相承:人体细微部分的单色特写,未经任何数字化的美化或修改。


Jan Kersschot的这些作品展现了多数人从未见过的世界。他用特殊的镜头揭示迷人的细节,即使外科医生的肉眼也很难或无法看到的细节。在按下快门的瞬间,他创造的静物照片将人体内部纯粹的生命力和深藏的神秘细节呈现出来。他感兴趣的,似乎并不是创造新现实而是现实本身。而他用独特的拍摄方式创造出一个全新的世界。他的图像表达了一种有趣的矛盾情绪,正如他一边描绘身体内部之美,一边又让我们看到了生命基本结构的脆弱和不堪一击。


虽然Jan Kersschot的大多数照片均为大幅作品,但他的用意并非想要震慑观众,而是在潜意识的层面吸引他们。有人可能会说,这位医生的摄影作品流淌着罕见的能量。为什么部分照片能够立刻以观众无法形容的方式打动他们,这也许正是原因之一。人们感到好奇,为什么他们会突然停止思考,不由自主会在他的作品前停下,驻留片刻让图像自己‘说话’,却不是为了审视这些图像,甚至没有思考艺术家到底想表达什么,这些照片似乎在‘回望’着你——当然前提是你没有走神。因此,第一眼望去,观众被邀请‘进入’图像,沉浸在人体内部未知的世界中,在第二阶段,感受可能截然相反,图像的内在价值被推到表面。此时,图像开始对你‘轻言细语’,以其独特的方式揭示自己的面目。


Michael Gardner



Bodyscapes (EN)

For Jan Kersschot, photography is very personal: his 25 years of experience in general medicine and his philosophical writings have deeply influenced the way he observes his direct surroundings. This becomes obvious when you look how he has photographed more than 350 patients over several years, focusing on the little things that nine out of ten people wouldn’t notice, like hands, skin and eyes. Kersschot developed a way of capturing these items in a way that is utterly unique. Simple black and white photography, without any photo manipulation or retouching, has become his trademark, offering a pure perspective on the tiny details of the human body that are often taken for granted. His visual grammar is very simple and gives rise to images which are not contrived or fabricated. His pictures lie at the crossroads of anatomical representation and conceptual photography, and defy any simple categorization: a Kersschot photograph can be a portrait, a sculpture, a landscape or an abstract image.

Casting people and turning fragments of their bodies into refined symbols of the human condition hold his body of work together. The three series—Handscapes, Skinscapes and Eyescapes—offer a glimpse into his aesthetic evolution, from pure observation of hands to more intimate landscapes of tiny parts of skin or eyes. The monochrome images typically have a subtle balance between dark and light, blurred and sharp, and this has become his signature style. Some photographs have a documentary quality, while others come with an unexpected dreamlike immersion. When considering some images, Kersschot references sculpture or painting more than photography.

Michael Gardner

Verbeke '

Verbeke Foundation Exhibition (Nov 2014 – April 2015):

21 photographs of 105 x 70 cm on a wall of 38 meters.


Book “Bodyscapes”
ISBN 9789062169719

Available at your local bookshop,
Photography Museum Antwerp,
Copyright Bookshop in Antwerp and Ghent,
or online (for example )
Kersschot at


Book Bodyscapes


Bodyscapes (NL)

Jan Kersschot is een Belgisch beeldend kunstenaar die vooral gebruikt maakt van fotografie en video. Hij is al enkele jaren gefascineerd hoe zwart wit foto’s van handen spiegels kunnen zijn van de menselijke conditie. Door de handen van zijn patiënten te isoleren en ze van zeer dichtbij te fotograferen, brengt hij ons oog in oog met handen op een zeer directe en intieme wijze. Bovendien gebruikt hij geen enkele digitale beeldmanipulatie (zoals Photoshop).
“Handscapes” was zijn eerste reeks foto’s, en werd tijdens de vernissage door Jan Hoet beschreven als “pure perceptie” en “kwaliteit die u opzuigt” (augustus 2013). Een artikel met foto’s verscheen in Muzikant Jef Neve heeft één van zijn foto’s geselecteerd voor het boekje van zijn CD (mei 2014).
Zijn tweede fotoreeks “Skinscapes” brengt de kijker oog in oog met de huid van handen, en werd ingeleid door Michael Gardner (November 2013). Marc Ruyters beschreef ze in kunsttijdschrift HART als “abstraherende landschappen” en “sterk uitgepuurde beelden”.
Zijn derde reeks “Eyescapes” toont fragmenten van ogen en oogleden. Deze werken werden ingeleid door psychiater Dirk De Wachter (mei 2014). Een artikel met 10 foto’s verscheen in “The Eye of Photography” (Parijs). Eén van deze werken werd door museum Dhondt-Dhaenens geselecteerd voor hun benefiet verkoop in Deurle (september 2014, via Ook Scope Art Miami toonde een foto van Jan Kersschot (Dec 2014).

De tentoonstelling “Bodyscapes’ bij Verbeke Foundation in Kemzeke was een overzichtstentoonstelling met werken geselecteerd uit drie solotentoonstellingen (Handscapes, Skinscapes, Eyescapes). Gedurende 6 maanden toonde hij 21 beelden op een muur van 38 meter tijdens de tentoonstelling “Noli Me Tangere”, waaraan 50 internationale kunstenaars deelnamen.


Verbeke Foundation Nov 2014 - April 2015

Verbeke Foundation (Kemzeke)
November 2014 – April 2015


Kersschot fotografeert fragmenten van het menselijk lichaam van zeer dichtbij, en leidt de kijker zacht maar met aandrang mee naar een wereld die we kennen – en toch niet kennen. Het kan een fascinerende ervaring zijn om te ontdekken hoe anders het menselijk lichaam er uitziet wanneer je door de lens van zijn camera meekijkt. Terugkerende thema’s zijn creativiteit, individualiteit, vereenzaming, pijn en verlangen. Het zijn beelden waarin de blik eindeloos kan meanderen, en telkens opnieuw onderliggende lagen kan ontdekken. Een boek over de drie reeksen verscheen in december 2015 in samenwerking met Verbeke Foundation.


Book Bodyscapes (Nov 2015)

Book Bodyscapes: ISBN 9789062169719

Available at your local bookshop,
Photography Museum Antwerp,
Copyright Bookshop in Antwerp and Ghent,
or online (for example )
Kersschot at

Eyescapes (EN)

Eyescapes is the third exhibit for the physician / artist Jan Kersschot whose fascination with his patient’s hands made this general practitioner turn the stockroom of his office into an adjacent photo studio where he could take pictures of patients whose hands tickled his fancy.  Soon his new found skill became Handscapes and Skinscapes, two exhibits that transform the human form into abstract almost alien landscapes that change the way we perceive our own body.
Simple black and white photography, without tricks or Photoshop, has become his trademark, giving us a pure, realistic and almost uncanny perspective of a subject that is often taken for granted. His fresh outlook, influenced by his clinical background, makes the ordinary extraordinary.
Kersschot’s work is all about texture and transformation, looking at things from a different perspective and opening our eyes to the bountiful beauty of the delicate details of the human form. Showing only ten pieces at a time in his own gallery, he has taken the time to experiment and develop his craft, leading him to uncharted and even for him, unexpected territory.
Universal yet unique, Kersschot’s photographs, relate to us like a long lost relative, familiar and yet surprisingly different and refreshing. He opens up a new world in the micro cosmos that is our own body and takes us beyond the tangible into a whole other dimension where you’ll never know what you’ll find, just as long as you keep looking.

Rebecca Benoot, text published in “Flanders Today”; June 2014



Selected by Museum DD for benefit auction 2014

Selected by Museum DD for benefit auction 2014


Vernissage Eyescapes

Eyescapes (NL)

Met zijn derde tentoonstelling genaamd “Eyescapes“ focust de kunstenaar volledig op de ogen en oogleden.
Voor Kersschot is het fotograferen bijna een organisch proces. Er is geen planning, geen verwachtingspatroon, enkel een zorgvuldig observeren en een onvermoeibaar experimenteren met licht en schaduw. Het resultaat zijn foto’s die verwonderen én intrigeren. Eén van de foto’s uit deze reeks werd door museum DD in Deurle geselecteerd voor hun benefietverkoop (zomer 2014).

Selected by Museum DD for benefit auction 2014

De ongewone invalshoek en de grote vlakken met volledige onscherpte zorgen voor een gevoel van herkenning en tegelijk van vervreemding. Door bovendien kleur weg te laten, kan de blik van de kijker zich compleet focussen op textuur, compositie, licht en schaduw.

De foto’s werden ingeleid door psychiater Dirk De Wachter, auteur van “Borderline Times”, die bovendien de link legde met de theorie van de Franse filosoof Levinas.

DDW bij Jan k'

In de voordracht legt hij uit hoe de blik van de ander ons onverbiddelijk wijst op de verantwoordelijkheid tegenover onze medemensen.

U kan Studio Inspiration bezoeken na afspraak:
bel +32 479 699 655 voor een privé bezoek, evt in groep
of email naar

Open deur: wordt op deze website en op Facebook aangekondigd

Zie ook bovenaan deze pagina.

Blijf automatisch op de hoogte door u in te schrijven:

Inschrijving Mailing Studio Inspiration

Eyescapes (FR)

Quand Jan Kersschot se met à photographier le corps, vous pouvez vous attendre à être surpris. Il utilise l’appareil photo pour vous montrer des détails anatomiques du corps humain comme vous ne les avez jamais vus auparavant. Un simple détail peut attirer l’attention, tel que quelques cils bordant une paupière ou la texture délicate de la peau juste en dessous de l’œil. Vous pourriez aussi être intrigué par le jeu délicat entre la netteté et le flou. Et les images qui sont complètement floues dépassent la simple illustration pour vous inviter à une autre façon d’observer. Ses photos pourraient vous rappeler des caractéristiques universelles de l’humanité, comme la perception et la créativité, mais aussi la fragilité humaine et le désespoir. Ses œuvres peuvent aussi évoquer un sentiment d’émerveillement, ou bien de reconnaissance voir même d’aliénation. Vous pouvez aussi découvrir que ses photos non seulement réfèrent à la personne qui est photographiée, mais qu’elles peuvent devenir un miroir pour le spectateur lui-même. Lorsqu’on la regarde longtemps, la photo pourrait refléter des parties cachées de votre vie personnelle ou évoquer des émotions intimes. Ces différentes caractéristiques de l’œuvre s’expriment aussi dans un équilibre subtil entre le blanc et le noir, entre le visible et l’invisible, entre le conscient et l’inconscient, entre ce que vous révélez de vous-même aux autres et ce que vous ne montrez pas. En tant que tels, ces paysages deviennent des paysages psychiques, reflétant à la fois le côté positif de la vie ainsi que les éléments plus sombres de la condition humaine.


Michael James Gardner

Michael James Gardner est un rédacteur qui a obtenu sa maîtrise en beaux-arts d’écriture du Collège Sainte-Marie en Californie. Ses essais ont été publiés dans diverses revues littéraires américaines. Il est co-auteur du livreVivre avec lumière (Flammarion).


Si vous voulez visiter Studio Inspiration :
tél +32 479 699 655


Mailing Studio Inspiration


Eyescapes (JP)

アイスケープ (EYESCAPES)











幾重にも層をなすケルスショットの作品は、モノクローム上の白と黒だけでなく、目に見えるものと見えざるもの、意識と無意識、そして私たちが他者に見せる姿と見せない姿、それぞれ相反するものの微妙な均衡関係を色濃く反映している。したがって、人間が生きる上での光と影を映し出す 心の姿 (mental landscapes) となるのだ。


Michael Gardner


Call +32 479 699 655 (English)

or email


Mailing Studio Inspiration (English)

Eyescapes (CH)



当摄影师让·克雷斯秋特(Jan Kersschot)开始拍摄人体,我们就可以期待惊喜出现。克雷斯秋特会使用相机给我们拍摄一些我们从来没有见过的人体解剖学上的细节,例如眼睑睫毛的细节、眼下肌肤的细致纹理等,都能吸引住我们的目光,我们也会对焦内和焦外的温和过度感到好奇。而这些照片,完全模糊不清,并不是我们常见的图例照片,已经彻底概念化。他的作品让我们意识到人类自身的普遍特征,如视力和创造力,而脆弱和绝望等特征也同时存在。



米歇尔·加德纳(Michael Gardner)



Verbeke '

Skinscapes (EN)

In his second series, Jan Kersschot zooms in on tiny details and closely observed fragments of the human skin and presents these again in his recognizable style. By coming close to the hands’ skin, images arise which go beyond race, gender, religion or culture. What is so fascinating about the skin of human hands is that these photographs point to something that is not clearly comprehensible. Some images may remind you of leather, a reptile or an elephant, while others bring to mind a landscape on the moon or a desert at night. Sometimes tiny details, such as hairs and veins on the back of a hand, create a composition on their own. When looking at a series of Skinscapes, it becomes clear that the artist is able to reveal what most people overlook when observing the skin of someone’s hands. In Skinscapes, there is a clear recognition, as the viewer knows that human skin is on display, but there usually is also a sense of alienation. This hybridity of recognition and alienation is a quality that’s almost a theme in Kersschot’s work. And there is also a lot of vulnerability and fragility. The skin is our border with the outside world. The skin symbolizes our close encounters with other people. It protects us but it is also a meeting place where emotions such as anger or love can be felt directly. That may be in a soft and gentle way when cuddling or making love, or it may be hard and painful, as in a fight. The skin is not only a ‘lieu’ of encounter, but it’s also a symbol of our inability to discover what is going on inside another human being. We can never break through the layers of the skin in order to meet the other person ‘behind’ these skin layers. No matter how close we feel with someone, we are never able to really know what that other person experiences behind his or her skin. The ‘other’ will always stay behind that thin wall, no matter how well we know that other human being. From this perspective, the other will always be a mystery. The latter is even more obvious in those photographs where the skin is almost completely out of focus, leaving the viewer with nothing to hold on to.

Michael Gardner


Veins, Crossing

Skinscapes (NL)

Tijdens de honderden fotosessies in de kleine studio naast zijn medische praktijk, raakte Jan Kersschot meer en meer gefascineerd door de handen van zijn patiënten. Door de handen los te koppelen van de rest van het lichaam, en ze van zeer dicht bij te fotograferen, worden portretten gecreëerd die ons op een nieuwe manier laten kijken naar handen.
Datgene wat steeds zo dichtbij is en zo zichtbaar – onze handen – krijgen door zijn benadering een totaal nieuwe invulling. Het doodgewone van onze handen wordt overstegen en een nieuwe dimensie komt tevoorschijn die tegelijkertijd intrigeert én verwondert. Sommige foto’s worden bijna sculpturen, omdat hij het licht op een subtiele manier laat converseren met de driedimensionale structuur van handen. Met een heel eenvoudige belichting en zorgvuldige compositie, ontstaan er beelden die intrigeren en fascineren. Door kleur weg te laten, ontstaan er zwart-wit beelden die de kijker nog meer toelaten te focussen op licht en schaduw. Kersschot gebruikt geen professionele modellen in zijn studio, maar enkel “echte” mensen, en bovendien weigert hij elke vorm van beeldmanipulatie, wat de ervaring nog échter maakt, en de herkenbaarheid des te groter.
Tijdens zijn sessies raakte hij ook gefascineerd door de structuur van de huid. De fijne details van de huid oefenden een sterke aantrekkingskracht uit op hem, en hij werd als het ware aangezogen om nog dichterbij te komen. Het was toen dat hij ontdekte dat de wisselwerking van licht en schaduw op de menselijke huid tot fascinerende beelden kon leiden. Dit was de aanleiding tot een tweede serie foto’s, genaamd “Skinscapes”. Door letterlijk en figuurlijk dicht op de huid te zitten, ontstaat er een totaal nieuwe wereld, een microkosmos die zijn geheimen prijs geeft aan de aandachtige kijker. Wanneer hij zijn lens nog dichter brengt bij de huid, worden de handen dikwijls onherkenbaar en staan we oog in oog met de epidermis, de menselijke opperhuid. Deze oppervlakkige laag van onze huid bestaat trouwens volledig uit dode cellen die constant afgestoten worden – zoals vallende bladeren – en continu vervangen worden door een nieuwe onderliggende laag die vanuit de onderhuid naar de oppervlakte doorschuift. In die zin zijn deze beelden ook een herinnering aan de cyclus van het leven. Wie de beelden van de huid langzaam in zich opneemt, krijgt toegang tot een totaal nieuwe wereld. Sommige landschappen doen denken aan een woestijn, of aan reptielenhuid. We zien misschien wel voor het eerst de duizenden kleine huidvlakjes die een mozaïek vormen die de opperhuid van onze handen bekleed.


Deze tentoonstelling vond plaats in Antwerpen van november 2013 tot Mei 2014.

Door letterlijk en figuurlijk dicht op de huid te zitten, creëert Jan Kersschot met zijn foto’s van handen een totaal nieuwe wereld, een microkosmos opgebouwd uit details van huid en nagels.

Jan Kersschot is in de ban van handen en wijdde er een tentoonstelling aan. Tijdens zijn fotosessies voor ‘Handscapes’ geraakte hij meer en meer gefascineerd door de huid van handen. Vandaar de vervolgexpo ‘Skinscapes’.

De expo ‘Handscapes’ werd ingehuldigd door Jan Hoet die de kwaliteit van de beelden bezong: ‘welke ruimte ge ook betreedt, welk aspect van de kunst ge ook bekijkt, het gaat om kwaliteit. Dat is het voornaamste. En die kwaliteit zuigt u op. Die bestem jij niet als kijker, die wordt door de presence van de dingen die aan u getoond worden, duidelijk gemaakt.’

Voor zijn tweede expo ‘Skinscapes’ focust hij op de huid van handen. De structuur van de opperhuid oefende een sterke aantrekkingskracht uit op Kersschot en bracht hem op het idee voor zijn nieuwe tentoonstelling. De wisselwerking van licht en schaduw op de menselijke huid levert intrigerende beelden op die werden vastgelegd door de kunstenaar en gebundeld in de reeks ‘Skinscapes’.

Als toeschouwer kom je letterlijk dicht op de huid te zitten. De zeer aandachtige kijker komt zelfs in een microkosmos terecht waar prachtige landschappen te ontdekken zijn. De banale vorm van een hand en de structuur van de huid krijgen op deze manier een heel andere invulling. Laat je verrassen door de aantrekkingskracht van handen en bezoek de expo op het Antwerpse Zuid in Studio Inspiration. (LP) verschenen in


U kan Studio Inspiration bezoeken na afspraak:
bel +32 479 699 655 voor een privé bezoek, evt in groep
of email naar

Open deur: wordt op deze website (zie bovenaan deze pagina) en op Facebook aangekondigd

Blijf automatisch op de hoogte door u in te schrijven:

Inschrijving Mailing Studio Inspiration

Handscapes (EN)

“This is pure perception of hands.”

Jan Hoet, Curator of Documenta IX in Kassel (1992) at the vernissage of Handscapes in Antwerp, August 4, 2013

Vernissage 04_08 LQ35 (2)

We think with our brains, but we talk, feel, touch, emote, create, write, build, destruct, destroy, kill and care for others with our hands. Capable of both limitless inventiveness and unlimited horror, the hands make for a particularly fascinating object of study because of this balance and contrast.

A family physician practicing since 1986, Jan Kersschot turned his informed eye to photography and has achieved an intriguing balance of clinical interest with unique and genuine artistic expression.

By concealing the identity of the person being photographed, the viewer of the images is able to focus directly with the content of what Kersschot’s camera reveals: the naked flesh of the human hand, clenched and unclenched, fingers intertwined, interwoven, bare hands open and visible and ready to tell their unique story.

The intrinsic beauty of the photographs is that they transcend pure diagnosis to achieve a rich, storytelling quality as though he has created a black and white theater, like hands performing their narratives as featured actors dancing and playing on a stark stage.

Jan Kersschot’s photographs offer an entirely fresh way of seeing. With a lens on the human hand, they reveal the visual and physical poetry of the body. Physical touch becomes a visual pleasure. He studies the humanity of his subjects by holding their hands up for inspection and inspiration and achieves a fascinating balance of clinical and creative expression. His eye may be that of a doctor’s but he approaches the rich history and symbolism of hands with the direct and inquisitive care of an artist to uncover a soulful story layered with meaning.

Michael Gardner



Flemish Farmer


And what about our hands? With them we request, promise, summon, dismiss, menace, pray, supplicate, refuse, question, show astonishment, count, confess, repent, fear, show shame, doubt, teach, command, incite, encourage, make oaths, bear witness, make accusations,  condemn, give absolution, insult, despise, defy, provoke, flatter, applaud, bless, humiliate, mock, reconcile, advise, exalt, welcome, rejoice, lament, show sadness, grieve, despair; astonish, cry out, keep silent and what not else with a variety and multiplicity rivaling the tongue.


Michel Montaigne, An Apology for Raymond Sebond, 1568




Video Handscapes




This Photograph of the Series Handscapes was selected for Art Brussels 2016 (Cabinet d’Amis):


Handscapes (NL)

Tijdens de honderden fotosessies in de kleine studio naast zijn medische praktijk, raakte Jan Kersschot meer en meer gefascineerd door de handen van zijn patiënten. Door de handen los te koppelen van de rest van het lichaam, creëert hij portretten die ons op een totaal nieuwe manier laten kijken naar handen. Dit werd duidelijk in zijn eerste reeks Handscapes, die enkele jaren geleden in Antwerpen ingeleid werd door Jan Hoet.

Ook al zijn handen bijna continu beschikbaar en zichtbaar, toch krijgen ze hier een totaal nieuwe invulling. Het doodgewone van onze handen wordt overstegen en een nieuwe dimensie komt tevoorschijn die tegelijkertijd intrigeert en verwondert. Met een heel eenvoudige belichting en een zorgvuldige compositie worden handen getoond los van de rest van het lichaam. Door bovendien kleur weg te laten, kan de blik van de kijker zich compleet focussen op textuur, licht en schaduw. Sommige werken zijn als het ware landschappen, andere werken worden bijna sculpturen, omdat hij het licht op een subtiele manier laat inwerken op de driedimensionale structuur van handen.

Kersschot gebruikt geen professionele modellen in zijn studio, maar enkel gewone mensen. Tevens maakt hij geen gebruik van beeldmanipulatie zoals Photoshop, wat aanleiding geeft tot beelden waar ook bij voorbeeld beschadigingen aan de huid of nagels onverbloemd worden weergegeven. Dit maakt de ervaring nog directer, en de herkenbaarheid des te groter.

Vaak is er een kleine weerhaak aanwezig in zijn werken, die de kijker soms met een ongemakkelijk gevoel achter laat. Sommige foto’s tonen niet alleen littekens of kwetsuren, maar ook subtiele tekens van innerlijke onrust, pijn of strijd. Hoe langer de bezoeker de werken bekijkt, hoe meer ze een reflectie worden van onze condition humaine. Soms werken de werken ook als spiegels voor de ziel: iedere kijker komt met zijn of haar persoonlijke interpretatie van een bepaalde foto, en op die manier ontstaat er een unieke wisselwerking tussen de foto en de toeschouwer. Dit dynamisch element maakt een bezoek aan de galerij tot een bijzondere ervaring. Meestal geven de werken hun gelaagdheid pas vrij wanneer de bezoeker ze gedurende een langere tijd aandachtig observeert.


Omdat de identiteit van de persoon die wordt gefotografeerd niet gekend is, is de kijker in staat om zich rechtstreeks te focussen op de inhoud van wat de camera onthult: het naakte vlees van de menselijke hand, gebalde vuisten of open handen, of vingers in elkaar verweven. Naakt en onverhuld vertellen de handen hun eigen unieke verhaal.
De foto’s van Jan Kersschot bieden ons een totaal nieuwe manier van kijken. Met de lens gericht op de menselijke hand, onthullen ze de visuele en fysieke poëzie van het menselijk lichaam. Zijn blik is dan wel van een arts, maar als kunstenaar toont hij ons de rijke geschiedenis en de symboliek van handen, en hij laat ons op een directe manier de diepere ziel en de gelaagdheid van handen ontdekken.
Michael Gardner


Black Power

Het licht in uw foto’s doet me denken aan de landschappen van Ansel Adams.

Herman Selleslags, Antwerps fotograaf


Vernissage 04_08 LQ35 (2)

“Dit is pure perceptie.”

Jan Hoet, tijdens de opening op 4 Augustus 2013


“Het is verheugend hier voor u deze opening te mogen doen en te wijzen op de hoge kwaliteit. Want daar gaat het tenslotte in alles over. Welke ruimte ge ook betreedt, welk aspect van de kunst ge ook bekijkt, het gaat om kwaliteit. Dat is het voornaamste. En die kwaliteit zuigt u op. Die bestem jij niet als kijker, die wordt door de présence van de dingen die aan u getoond worden, duidelijk gemaakt.”

Jan Hoet, tijdens de opening op 4 Augustus 2013




Jan Hoet 

De creatieve hand




U kan Studio Inspiration bezoeken na afspraak:
bel +32 479 699 655 voor een privé bezoek, evt in groep
of email naar

Open deur: wordt op deze website (bovenaan op deze pagina) en op Facebook aangekondigd

Blijf automatisch op de hoogte door u in te schrijven:

Inschrijving Mailing Studio Inspiration